مُدافینیل،داروی بیداری و هوشیاری

داروی مُدافینیل(MODAFINIL) یا پروویژیل بمانند یک داروی محرک سیستم عصبی باعث کاهش خواب آلودگی و افزایش هوشیاری و بهبود تمرکز و غِنای تفکر و ادراک می گردد.همچنین تکانشگری را نیز ممکن است کاهش دهد.مُدافینیل اولین بار در سال ۱۹۹۸ در سازمان دارو_غذای امریکا (FDA)پذیرفته شد تا برای حمله های خواب (نارکولپسی) و همینطور خواب آلودگی روزانه در کسانیکه شبها دچار قطع تنفس (آپنه ی انسدادی خواب) می گردند مصرف شود.ین دارو اعتیاد آور نیست و مدت زیادی نیست که وارد ایران شده است اما امیدواریم مانند قرص ریتالین جایگزینی برای تنبلی و عدم کوشش برخی از دانشجویان نگردد.این دارو برای اختلال بیش فعالی(ADHD) به تصویب نرسیده است ولی بنا بر تجربه و تشخیص روانپزشک گاهی بعنوان درمان کمکی در مشکلات ذهنی می تواند به کار رَوَد. در ضمن این دارو عاملی برای باهوش تر شدن نیست.

سود و زیانِ ریسپریدون

داروی ریسپریدون (Risperidone) که از طریق کاهش میزان دپامین مغز اثر می کند برای بهبود رفتار و همینطور برطرف کردن افکار غیر عادی مانند افکار بدبینانه بکار می رود.این دارو بیشترین شهرت خود را در اصلاح اختلالات رفتاری کودکان مانند بیش فعالی و اختلال سلوک و همچنین در درمان علایم منفی بیماران روانپریش (مانند انزوای اجتماعی و کم حرفی) دارد.این قرص بنا بر تجربه و تشخیص روانپزشک گاهی بعنوان درمان کمکی در مشکلات ذهنی مانند اضطراب و وسواس و افسردگی می تواند به کار رَوَد.این دارو اعتیاد اور نیست.

دلوکستین (سیمبالتا) مهار افسردگی

۲۳ مرداد, ۱۳۹۵ دکتر پرویز علی وردی 587

دلوکستین یا سیمبالتا که داروی نسبتا جدیدی در ایران است با افزایش سروتونین و همینطور نور اپی نفرین،تاثیر بسیار خوب و قدرتمندی در از بین بردن افسردگی دارد که امروزه توسط روانپزشکان با دقت و با جلوگیری از ایجاد عوارض تجویز می گردد و موجبات رهایی بیمار از افسردگی های شدید را فراهم می اورد.البته این دارو همچنین برای کنترل اضطراب و دردهای مفصلی و استخوانی و فیبرومیالژیا نیز به کار می رود.

فروپاشی عصبی (Nervous Breakdown)

۱۲ تیر, ۱۳۹۵ دکتر پرویز علی وردی 7

فروپاشی عصبی حالتی است که شما بعد از گذراندن یک دوران پر فشار کاری یا عاطفی به ان مبتلا شده اید و احساس می کنید تمام ذخیره های انرژی خودتون را از دست داده اید.احساس به آخر خط رسیدن و یا دیوانه شدن دارید و در خودتان توانایی لازم برای ادامه ی مسیر سخت و پر فراز و نشیب زندگی را نمی بینید.خسته و بی رمق،بی اشتها و بی خواب ،بی حوصله و بی تفاوت شده اید از زندگی لذت نمی برید و از دوستان خود فراری شده اید و شعر حافظ زبان حال شماست که:سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند.دردهای مختلف بدنی،طپش مداوم قلب،لرزش و سرگیجه و تعریق تابلوی یک بیمار نزار از شما به به تصویر کشیده است.این حالت یک وضعیت گذراست که هر کدام از ما انسانها در صورت عدم تجدید نظر در سبک زندگی میتوانیم به آن دچار شویم و این به معنای دیوانه یا روانی شدن نیست و در صورت استراحت و ریلکسیشن و بهره گرفتن از دانش روانپزشکی و مشاوره به سرعت قابل اصلاح است